※ ~ ☆ B r | e ☆ ~ ※

อยู่ๆ ก็อยากเขียนระบายความรู้สึกที่มีในใจขึ้นมา

ชีวิตช่วงนี้ มีเรื่องหลายเรื่อง ที่เข้ามาในชีวิตแบบงงๆ

ช่วงนี้ยิ่งงงๆ งวยๆ สมองไม่ค่อยสั่งงาน เลยพาลคิดอะไรไม่ค่อยออก

 

เหมือนกลับตัวก็ไม่ได้ จะเดินต่อไปก็ไม่ถึง...

 

งงแล้วใช่มะ? อืมม นี่แหละความรู้สึกกรู...

 

นอกจากงานที่รุมเร้าแล้ว เรื่องอื่นเราก็แทบไม่ได้คิดอะไร

เรื่องเจ็บปวดเก่าๆ ที่เคยทำให้เราปวดใจ มันก็เลือนลางไปตามกาลเวลา

เวลามันช่วยได้จริงๆ แม้จะใช้เวลานานไปหน่อย

แต่อย่างน้อย ในตอนนี้ เราก็ยิ้มให้กับตัวเองได้ มีความสุขโดยการอยู่กับตัวเองได้

เราเปิดหัวใจ มีความรู้สึกดีๆ ให้กับใครบางคน แม้ว่าเค้าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตามที

ชีวิตก็ดูจะปกติ สามัญธรรมดาดี มีความสุขตามอัตภาพ

 

ถ้าเค้าคนนั้นไม่กลับมา...

ไม่รู้จะพูดยังไง แต่ว่า มันเหมือนรอยแผลที่เกือบจะหายดี

มันโดนกระแทกให้ปริแตกขึ้นมาอีกครั้ง

ภาพเก่าๆ ความรู้สึกเก่าๆ มันกลับมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เราปฏิเสธไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าตัดเค้าไปจากใจได้แล้ว

ถ้าพูดให้ถูกต้องที่สุด คงจะเป็นว่า เราทำใจได้ที่จะอยู่โดยไม่มีเขาแล้วเท่านั้น

ความรู้สึกดีๆ สิ่งดีๆ ที่เคยมีให้แก่กัน มันถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในใจ ในความทรงจำของเรา

ไม่มีเหตุผลอะไรนี่ ที่จะต้องเลิกรักใคร... ในเมื่อ มันไม่มีพื้นที่กำหนดไว้นี่นา

 

วินาทีแรก ที่เค้าขอเดินเข้ามาในชีวิตเราอีกครั้ง

เวลาที่ผ่านมา 2 ปีกว่า เหมือนไม่มีความหมายใดๆ

ถ้าให้เลือกสิ่งที่พอใจ เราคงเดินกลับไปด้วยความยินดี

ทว่าตอนนี้ เวลาที่ผ่านมาก็สอนให้เรารักตัวเองมากขึ้น

ความเจ็บปวดในเวลาที่ผ่านมา ถูกดึงภาพกลับย้อนมาหาเราอีกครั้ง

รู้ดีว่า ถ้ากลับไปอีก มันก็จะเจออะไรอีก

 

อีกด้านหนึ่งของหัวใจ ความรู้สึกดีๆที่มอบให้กับใครคนหนึ่ง

สิ่งที่มันเริ่มจากมิตรภาพ และ น้ำใจ ความเกื้อกูลห่วงใยที่คนๆนั้นมอบให้

มันทำให้ความรู้สึกพิเศษเกิดขึ้นในใจทีละเล็กละน้อย

 

แน่นอนว่า ความรู้สึกที่มี กับคนสองคนนี้ มันแตกต่างกันอย่างแน่นอน

เราไม่รู้ว่า ถ้าเราปฏิเสธคนเก่าไป กับคนใหม่ จะออกหัวหรือก้อยก็ไม่รู้

เราไม่กลัวกับการอกหักหรอกนะ

สิ่งที่อยู่ในใจตอนนี้ก็คือ หัวใจของเรา จริงๆแล้ว มันเป็นอย่างไร?

 

เราไม่อาจแน่ใจกับคำตอบ

มีสิ่งหนึ่งที่เรารู้อยู่อย่างหนึ่งก็คือ...

 

ความรักครั้งเก่านั้น มันคงไม่หายไปจากใจเราได้

ใจของเรา ก็ยังคงรักเค้าตลอดไป

แต่มันคงเป็นแค่สิ่งที่อยู่ในใจเราเท่านั้น...

 

 

10 ปีที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกแม่โดม...
10 ปีผ่านไปแล้ว เร็วชะมัดเลย...


วันนี้ได้คุยกับเพื่อนร่วมคณะ รหัสเดียวกัน
แล้วก็รำลึกความหลังกันนิดหน่อย
เพิ่งจะรู้สึกตัวเองว่า เรากะมันรู้จักกันมา 10 ปีแล้วนะ!!

โอว ไม่น่าเชื่อ ภาพและความทรงจำมากมายยังออกจะชัดเจน

ยังจำได้ว่าฉลอง birthday ปีที่ 17 กะเพื่อนๆที่มหาลัยอยู่เลย
ตอนนั้นแทบจะเด็กสุดในรุ่นมั้ง มีเด็กกว่าเีราไม่กี่คน

ตอนนี้ 10 ปีผ่านไป ดิชั้นแก่แรดจะอายุ 27 อยู่ไม่กี่วัน...

โอ้วว มายมอมมี่ มายแด๊ดดี้....

ความทรงจำ กับ 10 ปีที่ผ่านมานี่ ให้อะไรเราเยอะมาก
ได้เจอเพื่อนดีๆ รุ่นพี่ดีๆ รุ่นน้องดีๆ ก็มากหลาย

เรื่องใหญ่โตที่เสียน้ำตาให้มันตอนนั้น ตอนนี้กลับยิ้มและหัวเราะให้มัน
เรื่องที่บ้าบอคอแตก ไม่คิดว่าจะมีใครเคยทำ ก็ยังทำให้เรายิ้มได้อยู่เสมอๆ

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาในชีวิตตลอดเวลา 10 ปีนี้
ขอบคุณมิตรภาพที่ดี ขอบคุณมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ที่รักยิ่ง..

ถ้าไม่มีทุกท่านในวันนั้น ก็ไม่มีบีในวันนี้แน่ๆ

ไม่มีอะไรมาก

แค่คิดถึงพ่อกับแม่ขึ้นมาเท่านั้นเอง

 

ย้อนคิดถึงเหตุการณ์หลายๆอย่าง

หลายครั้ง เรานึกถึงคนอื่นมากกว่าพ่อแม่

 

แต่นับจากนี้ไป ลูกสัญญานะ

ว่า ลูกจะรักและจะไม่ทำให้พ่อแม่เสียใจ

ชีวิตที่เหลืออยู่ของลูก จะดูแลพ่อแม่อย่างดีที่สุด

เพื่อตอบแทนที่พ่อกับแม่ยังอยู่ข้างๆลูก

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อหันไป ก็จะเจอทั้งคู่อยู่ตรงนี้...ทุกเวลา

 

-------------------------------------------------------------

 

Is it really love?
or is it just a passing feeling
am I not convinced?

a bit uncertain of the feeling

Is it the way you make me feel?
so warm with joy and laughter

or could it be the happiness
from moments spent together

The lasting bliss, the kiss I miss,

The sweetest thoughts without a touch
The heart that hurts and bears a scar
thinking how far away you are

You’re on my mind most of the day
And at night I go to bed and pray
An angel soft and gentle as you
Would make my sweetest dreams come true

 

Thinking about you alone or in class
Writing your name on my bathroom window glass
Wishing you were here
To love hold and care

Wishing I had you with me
To cherish and to stare into your soft and beautiful eyes
As we both travel to the skies
And mingle with the stars above
But is it really love? 

ไม่ได้มาเขียนใน space ซะนานเลยเรา...

ก็มันจะเข้าได้บ้างไม่ได้บ้าง งง เลยไม่พยายาม

ถึงตอนนี้ เราก็ย้ายที่ทำงานใหม่ได้ 1 อาทิตย์เต็มๆแล้ว

วุ่นวายมากมาย - มากที่สุด 555

ก็คงต้องปรับตัวกันไปอ่ะนะ ถือว่าข้อดีของมันก็คือ การทำให้เรามีอะไรใหม่ๆทำ

 

ก็ตอนนี้มันกำลังสับสนอยู่นี่เว้

เกิดไปรู้สึกไม่บริสุทธิ์ใจกะเพื่อนสนิทคนนึง

เกิดมาในชีวิต ผู้ชายที่ไม่คิดจะข้องเกี่ยวเลย คือ

1. คนที่ทำงานเดวกัน

2. เพื่อนสนิท

และตอนนี้ ความรู้สึกแบบนั้นมันเกิดขึ้นแล้ว...

มันพูดลำบากอ่ะ เรื่องนี้

เพราะเราเองก็ไม่กล้าคิดว่าเค้าจะมารู้สึกอะไรกะเราได้อ่ะนะ

และก็ มันเสี่ยงเกินไป ที่จะเปืดเผยความรู้สึก

เพราะเราเองก็รู้สึกว่า การเป็นเพื่อนกันแบบนี้ มันก็สำคัญ

 

เฮ้อ....ลำบากใจจัง 

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ขี้แย ร้องไห้ไม่หยุด

จนตาปูดโปน สภาพน่าอนาถยิ่งนัก...

เราตัดสินใจไปบอกเจ้านายว่าจะลาออกหลังจากใช้เวลาคิดอยู่พักใหญ่ๆ

เป็นครั้งหนึ่งที่เรียกว่า ตัดสินใจยากที่สุดในชีวิตก็ว่าได้

เรามาอยู่ที่ อีเว้นท์ เฮ้าส์ มาเกือบ 2 ปีแล้ว

แต่รู้สึกผูกพันกับที่นี่มาก ผูกพันกับพี่ๆน้องๆ ที่เคยได้เจอกันมาทุกวัน

ได้พูด ได้คุย ได้หัวเราะ ได้ร้องไห้ ได้แชร์เรื่องราวต่างๆต่อกัน

บางทีเหมือนจะเคืองกันแทบตาย แต่ไม่ทันข้ามวันก็หายไปหมดละ

ที่นี่เป็นบ้านที่อบอุ่นมาก ไม่รู้ว่า จะได้เจอบรรยากาศการทำงานแบบนี้ที่ไหนอีกมั้ย

เราอยากจะอยู่ที่นี่ไปจนกว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้น

ถ้าเราสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง และไม่ต้องกวนพ่อแม่

เราอยากอยู่กับทุกคนที่นี่ เป็นอีกที่หนึ่งที่เราไม่ต้องใส่หน้ากากหรือรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย

เราผูกพันกับอีเว้นท์ เฮ้าส์มาก กับพี่ๆน้องๆทุกคน

คงหาเจ้านายที่ใจเย็น มีเหตุผล น่ารักและพร้อมจะเข้าใจทุกคนอย่างพี่เอ้ไม่ได้

พี่เปิ้ล พี่สาวที่ละเอียดละออรอบคอบ ขี้กังวล แต่ก็เป็นผู้ใหญ่และมากด้วยน้ำใจ

ทุกคนในอีเว้นท์เฮ้าส์ เราพูดได้เลยว่าจิตใจดีและเรารักทุกคนมากๆ

แต่มันถึงเวลาที่เราต้องเลือก และสิ่งที่เราเลือก

เป็นการที่เราต้องเดินจากบ้านน้อยอันอบอุ่นนั้นมา

ความอาลัยอาวรณ์ เป็นห่วง มันก็เกาะกุมในใจ

ความคุ้นชินที่เราร่วมชายคากันมา 2 ปี มันเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว

คำพูดทุกคำพูดที่ได้คุยกับพี่เอ้ในวันนี้ วนเวียนอยู่ในหัว

และมันจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป

ทางข้างหน้าต่อไปจะเป็นยังไงไม่รู้

ทว่าทางที่ผ่านมา แม้มันไม่โรยด้วยกลีบกุหลาบ

แต่เมื่อมีเพื่อนร่วมทางที่ดี เราก็ไม่รู้สึกเหนื่อยที่ฝ่าฟันมา

เมื่อเราตัดสินใจจะแยกมาอีกทางหนึ่ง

เราจะไม่ลืมเลย ว่าเราเคยมีเพื่อนร่วมทางที่เข้าใจกันขนาดไหน

เราจะไม่ลืมบ้านหลังน้อย ที่ให้ความอบอุ่นอย่างมากมาย

แม้จะเหลือเวลาที่บ้านหลังนี้อีกไม่นาน

แต่เราจะพยายามทำช่วงเวลานี้ให้ดีที่สุด สำหรับเพื่อนร่วมทางที่แสนดี

ก่อนจะต้องจากกันไป....

หวังว่าวันนึง ถ้ามีโอกาส เราจะกลับมาร่วมทางด้วยกันใหม่ได้นะ

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่มอบให้แก่กันมา

มิตรภาพ น้ำใจ ความห่วงใย ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่พูดมาไม่หมด

เราจะเก็บมันไว้ในความทรงจำตลอดไป

เฮ้อ....ทำไมใจมันหม่นหมองจังนะ... 

เบื่อว่ะ

ไม่รู้เบื่อไร

แต่เบื่อโคตรๆ

เบื่อมาก เบื่อชิบ

กรูจะทำไงกะชีวิตดีวะ

..........................